Op 1 juli 1863 werd het einde van de slavernij in Suriname en op de Antillen officieel afgekondigd: Keti Koti = gebroken ketenen. Nadat Denemarken in 1803, Groot-Brittannië in 1834 en Frankrijk in 1848 waren voorgegaan, werden eindelijk ook de tienduizenden tot slaaf gemaakten in Nederlands West-Indië van hun ketenen bevrijd. Een zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Nederland werd omgeslagen. (zie Rijksmuseum)
Waarom het slavernijverleden herdenken?
Keti Kotitafel
Sinds enkele jaren worden er zg. ‘Keti Kotitafels’ georganiseerd. Tijdens een maaltijd met ritueel zoeken zwarte en witte mensen de dialoog over dit gezamenlijke verleden en de gevolgen tot op heden. De dialoog is gericht op het delen van persoonlijke ervaringen en gevoelens en begint altijd met een stilte moment om na te denken over een (door de organisatie geformuleerde) vraag. Zwart en wit zit tegenover elkaar. Daarnaast wordt er gezongen en gegeten: een reconstructie van de slaven maaltijd. Zie voor meer informatie: Keti KotitafelKotomissie
Mijn persoonlijke band met dit feest is ontstaan tijdens mijn jeugd in Suriname. Op 1 juli 1967 mocht ik als ‘Kotomissie’ mee naar het Keti kotifeest op het Gouvernementsplein in Paramaribo. Mijn jeugdjaren in Suriname hebben een diepe indruk bij me achtergelaten. Ik ben me daardoor altijd bewust geweest van de nog immer voortdurende ongelijkheid tussen wit en zwart in Nederland. Dat is versterkt door mijn ervaringen in Sint-Maarten begin jaren 2000. Door Keti Koti hier te vieren hoop ik een steentje bij te dragen aan meer begrip en kennis over deze periode tussen de verschillende Nederlandse bevolkingsgroepen.
Keti Koti dialoogtafel Studio Sophia 2017
Op 1 juli 2017 werd een kleine dialoogtafel gehouden in Studio Sophia, met 6 deelnemers. Het was een indrukwekkende bijeenkomst. Een mooi begin van een nieuwe traditie in Den Haag.
